हुशार असताना दहावीत कमी गुण कसे काय मिळाले ? खरं कारण...




लोक आजही विचारतात - हुशार असताना दहावीत कमी गुण कसे काय मिळाले?

याचं उत्तर मी आजवर कोणाला मनमोकळं दिलं नव्हतं. आज देतोय...

ही गोष्ट आहे सन २००० मधली. दहावीच्या परीक्षेसाठीचे केंद्र आमच्या गावात (कंदर, ता. करमाळा, जि. सोलापूर) नव्हते. त्यामुळे जवळच्याच निमगाव या गावात परीक्षा केंद्र असल्याने दररोज जीपने आम्ही सर्व मुलं, मुली परीक्षेसाठी निमगाव (ता. माढा) ला जायचो. पहिलाच पेपर द्यायला परीक्षा हॉलमध्ये शिरलो आणि कळलं, हे परीक्षा सेंटर कमी आणि गोंधळच जास्त आहे.

सगळीकडे कॉपीचा गोंधळ चालू होता. खिडकीतून आत पुस्तके, चिठ्ठ्या फेकल्या जात होत्या. काही शिक्षकच उभे राहून सांगत होते. मी आयुष्यात कधी कॉपी केली नव्हती, करायचीही नव्हती. आई वडील व गुरुजणांचे संस्कारच तसे होते. 

 त्या वातावरणात माझी भीती वाढली. 

त्याच हॉलमध्ये एका मोठ्या राजकीय नेत्याचा मुलगाही परीक्षा देत होता. त्याला कॉपी पुरवण्यासाठी बाहेर अख्खी यंत्रणा काम करत होती. आम्ही बाकीचे विद्यार्थी फक्त बघत होतो. आम्हाला ओरडून सांगितलं जायचं - "गप्प बसा, पेपर लिहा."

एका बाजूला कॉपी करणाऱ्यांचा गोंधळ, दुसऱ्या बाजूला आमच्यासारख्या न कॉपी करणाऱ्यांवर दहशत. या सगळ्यात माझं लक्ष पेपरवरून विचलित झालं. हात थरथरत होते. पाठ केलेलं आठवत नव्हतं. हे एका पेपरपुरतं मर्यादित राहिलं नाही. तर तर प्रत्येक पेपरला हेच वातावरण होतं.

मी कॉपी केली नाही. आजही त्याचा मला अभिमान आहे. पण त्या घाबरलेल्या वातावरणाची किंमत मला माझ्या मार्कांच्या रूपात मोजावी लागली, हे निश्चित.

कमी गुण आले, पण एक मोठा धडा मिळाला - गर्दी चुकीच्या मार्गाने जात असेल, तरी आपण आपल्या मार्गावर ठाम राहायचं. गुण कमी आले तरी चालतील, पण मान खाली जायला नको.

आज जेव्हा मी मागे वळून पाहतो, तेव्हा वाटतं - त्या दिवशी मी कॉपी केली असती तर कदाचित जास्त गुण मिळाले असते. पण आपण जगाला फसवू शकतो, पण स्वतःच्या मनाला फसवू शकत नाही. जो स्वाभिमान मी आजपर्यंत जपलाय, तो कधीच मिळाला नसता. कमी गुण मिळाले म्हणून माझं काही अडलं नाही. 

तुमच्या सेंटरवरही असा अनुभव आलाय का? तुम्ही काय केलं असतं? कमेंटमध्ये नक्की सांगा...

क्रमशः ...

आपलाच ज्ञानदा 

टिप्पण्या

टिप्पणी पोस्ट करा

सूचनांचे स्वागत

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

इमेज
                           अखेर लिहितोय...                         ब्लॉग लिहायचा असं ठरवून जवळपास दहा वर्षे झाली. ब्लॉग सुरूही केला. मात्र, त्यावर काही लिहिणं झालंच नाही. वृत्तपत्रात काम करीत असताना दररोजचे रिपोर्टिंग, नवीन विषय शोधून त्यावर लिहिणे, शिवाय रविवार पुरवणीसाठी लेख लिहिणे हा नित्यक्रम असायचा. वृत्तपत्रात कामाला सुरुवात करण्याआधी म्हणजे पत्रकारितेची शेवटची परीक्षा संपल्याबरोबर ब्लॉग सुरू केला होता. शाळेतील दिवस, कॉलेज जीवन, विद्यापीठातील दिवस, तसेच इतर अनेक आठवणी लिहिण्यासाठी ब्लॉगची निर्मिती केली होती. त्यामुळेच ब्लॉगला 'ते दिवस' हे नाव दिले. कामाच्या व्यापामुळे आजपर्यंत ब्लॉगवर लिहू शकलो नव्हतो. आज मात्र वृत्तपत्रातील कामाला पूर्णविराम दिला आहे. त्यामुळे 'त्या' दिवसांवर लिहायला सुरुवात करीत आहे.                                   ....आपलाच ज्ञानदा ...
अधिक वाचा

कामात बदल हवाच

इमेज
                       आज वृत्तपत्रातून काम सोडून दोन वर्षे होऊन गेली. आणि जनसंपर्क या क्षेत्रात पदार्पण केले. स्वतःची पीआर फर्म सुरू केली. यामुळे पीआरओ'ची कामे मिळविण्यासाठी व्यस्त होतो. आजही व्यस्त असतो, नाही असे नाही. पण कामात जम बसला आहे. त्यामुळे पीआर सुरू करतेवेळी उडत होती, तशी धांदल आता उडत नाही. विविध वृत्तपत्रांचे संपादक, उपसंपादक, पत्रकार यांचे चांगले सहकार्य मिळत आहे.            चॅलेंजिंग क्षेत्र निवडल्याने कामाचे समाधान मिळतंय. थोडा जरी कंटाळा केला, तरी हातचे काम गेलेच म्हणून समजायचं. आपण थांबलो तरी लोकांना थांबायला वेळ नाही, असा हा काळ आहे. त्यामुळे सर्वोत्तम सेवा देणे, हे क्रमप्राप्त आलेच. त्यामुळे कामात कंटाळा करून अजिबात जमत नाही. पत्रकारिता आणि जनसंपर्क हातात हात घालून सोबत चालत आहेत. मात्र, आज माध्यमांची रूपे बदलत असून, सोशल मीडियाशिवाय पण हलत नाही. तसेच वेब जर्नालिझम वाढत आहे. तरीपण प्रिंट जर्नालिझमकडेच वाचकांचा, व्यावसायिकांचा आजही कल कायम आहे. त्यामुळे एक पीआर म्हणून का...
अधिक वाचा